Berichten - Proefsite01

Ga naar de inhoud

Twee vrouwen

Proefsite01
10 december 2019
Ondanks het oorverdovende lawaai dat de zware industriële trein maakt als hij tussen de stalletjes van de markt doorrijdt, slaat de mensen op de markt geen acht op het enorme monster. Iedere dag rijdt hij van de gasfabriek naar de haven van Suez en verstoord het leven op de markt voor een of twee minuten. Maar die paar minuten lijken wel uit het beeld van de tijd te worden geknipt en staan helemaal op zichzelf als de zware enorme kabaal makende trein langzaam over de rails rijdt en tussen de kraampjes en kleden op de grond door trekt. Het is een dagelijks ritueel dat de verkopers niet meer lijkt te storen. In de haven wordt de inhoud overgeladen om per schip vervoerd te worden naar deze of gene stad. Ik raad er maar naar, want ik weet het niet. Nadat hij dwars tussen de kooplui en de marktstalletjes is doorgereden sluist het lawaai weg en dringt het geluid van het dagelijks leven zich weer tot mijn gehoor door. Vlakbij de markt is het busstation waar ik een Peugeot taxi naar de Sinaï deel met anderen.
Er zijn verschillende cafés bij het busstation waar je Turkse koffie en vruchtensappen kan drinken. Een banketbakker verkoopt hellowa, mahallebya, cake en selebbya per kilo. Natuurlijk klinkt er Egyptische muziek. Uhm Khalshum zingt haar romantische liefdeslied, Inta Umri. Was de sfeer op de markt uitgelaten gezellig vrolijk en ontspannen, het tegendeel is de heksenketel die ontstaat bij de taxi’s waar chauffeurs keihard onderhandelen. Ze tieren en schelden dat het een lust is. Als je een doetje bent kun je beter niet beginnen als taxi chauffeur. Al hoewel, al die sterke, stoere geharde kerels zijn eens als jonge jongens begonnen met het vak en zijn gehard door hun bazen die ze stevig in de kraag grijpen om ze klaar te stomen voor het vak.
Maar hun hart is onder al dat geschut op de juiste plaats gebleven. Ze zijn betrouwbaar. Een deal maken kan even duren, maar als de deal rond is, hand erop of nog beter, ze leggen hun hand op hun hart. En als je nog wat extra service wilt omdat je meer bagage bij je hebt dan heb je daar een extra tip voor over. Dan gaat de wijsvinger van de chauffeur eerst onder het linker en daarna onder het rechter oog. Het geen betekent: “Min aneiye”, mijn ogen zijn de jouwe. Je moet dan nog wel even zeggen dat ze de koffer voorzichtig op de imperiaal leggen want ze zijn niet zachtzinnig, me’allim Ahmed, ustez Mohamed of Haq Saleh. Niet met elkaar en niet met de spullen. Maar rijden kunnen ze, urenlang zijn ze onderweg. Er zit altijd wel iemand naast de chauffeur die de hele weg een praatje met de chauffeur maakt. De passagiers praten met elkaar, ook al kenden ze elkaar niet. Zo houden ze de acht uur lange rit naar Dahab wel vol en maak je een dutje door het monotone geluid van de motor en de gesprekken.
De wachttijd voor vertrek geeft wat tijd om tussen de karretjes door te scharrelen. Ondertussen probeer ik de kinderen die overal tussen door rennen en spelen te ontwijken. Er zijn kippen te koop die in rieten manden zitten en een eend en een geit, met de poten samengebonden. Fruit ligt sappig en aantrekkelijk netjes opgestapeld. Daar is aandacht aan besteed. Een overvloed aan mango’s, hoog opgestapelde watermeloenen doen je het water je in de mond lopen.
De kooplui komen soms op een karretje met een ezel ervoor gespannen. Ze wonen in het achterland van Suez gelegen ‘rif’, het boerenland. Waar je welkom bent en je op een mastabba een bank voor het huis in de schaduw, room eet met vijgenjam. Terwijl de mannen en vrouwen urenlang spreken over de marktwaarde van hun goederen.

Twee vrouwen vallen me op. Ze komen aangelopen met hun waar op hun hoofd. Tillen de zware manden van hun hoofd op de grond, waar ze een mat neerleggen. De vrouwen stropen hun mouwen op, knielen op de mat en klaar is kees. Met veel aandacht spreiden ze de groenten uit. Poetsen de eieren extra op en leggen een aantrekkelijke vette eend goed zichtbaar neer.
Ze roepen om beurten en prijzen hun waren aan. Het zijn moeder en dochter dat is aan hun gelaatstrekken duidelijk te zien. De jongere vrouw, groot, rond en soepel in haar kalabiya krijgt complimenten toe geroepen van de chauffeurs. Er wordt geflirt, maar men komt niet dichterbij want om de moeder kun je niet heen. Ze is erg groot, gezet en sterk als een paard. De vrouwen zijn zelfverzekerd. Niemand eet het kaas van hun brood dat kun je zo wel zien. Ze imponeren me. Het is duidelijk dat ze goed voor zichzelf kunnen zorgen. Het leven van boerinnen is zwaar. Al het werk wordt nog met de hand gedaan op het land. Het spitten en vorens trekken achter de os, die gemolken moet worden en op stal gezet. Oogsten en wieden. De afwas, de pannen die langs het water worden geschuurd en het wassen van de kleren. Koken en zorgen dat de vele kinderen die ze hebben schoon naar school gaan. Ik ken hun leven en respecteer hun kracht en levenslust.


Yvon Hajunga
Terug naar de inhoud